- Fasıla gitmek, sanırım rakı kültürünün bir parçası. Bil(e)mem, tarzım değil. Ancak bazen zorla ya da hatır için, bazen de emrivaki ile katlanmak zorunda kaldığım fasıl gecelerinde bir takım gözlemlerim oldu:
Fasıla gidenler, rakı kültürünün emrettiği bazı klişe ritüelleri sonuna kadar yerine getirmekle yükümlüdür. Herkes, rakı gibi içki olmadığına, rakı içme adabının başka hiçbir şeye benzemediğine, lezzetlerin rakı ile kemale erdiğine dair önceden planlanmış sözleri sarf etmek zorundadır.
“Bir akşam fasıla gidelim.”
Sosyal planlar yapılırken kullanılan cümlelerden biri. Seven de vardır, sevmeyen de. Bazılarının tercih ettiği bir eğlence türüdür, saygı duymak lazım.
Fasıl gecesinin katılımcıları, üç beş detone çalgının eziyetine gönüllü olarak katlanırken, bildikleri şarkıların bir an önce çalınmasını ve eşlik etmeyi sabırsızlıkla beklerler.
Bu şarkılar; “Bir tatlı huzur almaya geldik Kalamış’tan” (Çok severim, mahallemi anlatıyor sonuçta), “Biz her gece Heybeli’de mehtaba çıkardık (Hayatında adalara gitmemişler daha istekle söyler) ve fasıl gecelerinin vazgeçilmezi “Eski dostlar” adlı parçalardır. Bazen de “Neden saçların beyazlamış arkadaş?” bu playlist içerisinde yer alır.
Özellikle “Eski dostlar” şarkısının kreşendolarındaki toplu katılım görülmeye değerdir. Madem eski dostlarınız bu kadar değerli, neden ihmal edersiniz onları? Ya da neden içki masasında aklınıza gelir de bu kadar hüzünlenirsiniz? Cep telefonu var, e-mail var, daha sık arayıp sorsanıza!
Fasıl gecelerinde klasik rakı mezeleri, ara sıcak ve et – tavuk – balık üçlüsünden oluşan bir de ana yemek ile menü tamamlanır. Ancak üzeri kurumuş mezeler, yağdan bayılmış ara sıcaklar ve hiçbir şekilde lezzeti olmayan ana yemeklere eleştiri getirecek olursanız fasıl gecesinin asayişini bozmak suçlamasıyla karşılaşırsınız. Yani, fasıl gecesinde gerçekleri fasılcıların yüzüne vurmayın!
Fasıl gecesinde olmadığımıza göre gerçeklere devam:
Nasıl ve kim tarafından ritüel haline getirildiği belli olmayan, kendi adıma da merak etmediğim fasıl gecelerinde müzik kadar sıkıcı bileşenlerden biri de müzisyenlerdir. Müzik icrasının sanatsal üretim yerine geçim sağlamak için yapmaları, müzisyenlerin her gece sabit bir repertuar ile en başta kendilerini bıktırmalarına neden olur. Temelinde müzikal bir performans olan fasıl gecesinin müzikal kaliteden bu kadar uzak olması, yukarıda bahsettiğimiz istekli(!) katılımcıların da bu katliama grup halinde katkısıyla amacından uzaklaşır.
Müzik yok, iyi yemek yok… Ya sohbet? Ne yazık ki sohbet de imkansızdır. Detone çalgılar, brutal vokaller arasında iki laf edemezsiniz yanınızdakiyle. Hani, eski dostlarla mehtaba çıkıp bir tatlı huzur almaya gelmiştik?
Muhtemelen eskiden farklı bir anlamı olan fasıl geceleri (varsa NTV Tarih yakında dosya yapar), bugün işlevini kaybetmiş, kültürümüzün eskiden kalan ayinlerini gönüllü olarak yaşatmaya çalışanların elinde oyuncak olmuştur.
Katılımcıların kendi yarattıkları o kakofoniyi saatler sonra ayrılırken “en kısa zamanda tekrarlamak” üzere sözleşmeleri de ayrı bir komedidir. Ertesi gün hatırlanmayacak binlerce muhabbetten bulanıklaşmış bir zihin ile verilen bu sözler gece boyunca alınan alkol gibi kısa sürede uçar gider.
Yaklaşık bir yıl sonra, bir sosyal ağ sitesinde ya da zincir e-mail ile aynı soru tekrar gündeme gelir: “Bir akşam fasıla gidelim”
Gidin…
Alternatif öneriler:
Alternatif öneriler:
- Sakin bir deniz kenarı birahanesine gidin. İzmir’deyseniz Kordon’a, İstanbul’daysanız Fenerbahçe Parkı’nda Apo’nun Yeri’ne. Sohbetin tadını çıkarın.
- Konsere gidin. Müzik daha iyi, hem önceden içip çakır keyif de olabilirsiniz.
- İyi bir grubun canlı çaldığı bir bara gidin. Repertuar daha geniş olur, üstelik sevdiğiniz müzik türünü seçmek gibi bir özgürlünüz var.
- Erkek grubunuzla pub ya da benzer bir yerde maç seyredin.
- Kız grubunuzla “posh” bir bistroda şarap gecesi yapın.
- Evde arkadaşlarınızla hafif bir makarna / pizza ve bol şarap – bira gecesi yapın. Maç, DVD film ya da Wii / PlayStation da bonus olsun. İsteyen rakı içebilir, hatta böyle bir geceye eski dostlarını davet edebilir.
